Wildbreien rond de regenpijp

Tegenwoordig krijg ik complimenten voor onze regenpijp. Dat was tot voor kort niet het geval. Toen was onze regenpijp nog gewoon, gewoon grijs. Saai dus eigenlijk.

Sinds kort ziet hij er zo uit:

De bloemetjes begon ik te haken tijdens onze vakantie, nadien kreeg ik hulp van de buurvrouwen tijdens de speelstraat. Mijn moeder breide de lange 'sjaal' van 4 meter!

Het effect van zo'n ingepakte regenpijp is geweldig. Ik zie glimlachen verschijnen als mensen voorbij fietsen, buren praten erover, mensen spreken me aan, buren bellen aan omdat 'het vlindertje slap hangt' (dat is nu opgelost)...  

Met bijzondere dank aan mijn moeder voor het urenlange breien, de buurvrouwen Muriel, Kris en Marie-Jeanne bij helpen haken van de bloemen en aan Jolijn voor het helpen vastnaaien van de bloemetjes. En nog een extra dank aan Marie-Jeanne voor het vasthouden van de ladder tijdens het ophangen van dit werk. 

Sjaal siert paal

Het ging een sjaal worden.

Eerst voor mij, want ik was de eerste jarige. Toen mijn verjaardag voorbij was en de lap nog aan de breinaalden hing, breide ze ijverig verder maar nu voor tante Karen. Jammer genoeg is tante Karen maar een dikke twee weken later jarig dan ik dus die deadline haalde ze niet. 

Geen probleem: opa! Daar had ze nog 2 maanden extra tijd voor en die kon ook wel een nieuwe sjaal gebruiken.

Intussen kwam er een nieuwe hobby en de breipassie verdween een beetje. Bijna 3 jaar na haar eerste breiles hing de sjaal nog steeds aan de breinaalden. Zo vond ik ze een week geleden. Zo zonde. Het eerste breiwerk van Ada, zo op gezwoegd, net te kort voor een sjaal en niemand veel zin om hem af te werken. 

Nu siert hij deze paal in onze tuin en we genieten er met ons vijven van (en het bezoek ook)! Beter kon hij niet eindigen.